Poesie dialettali

E’ tradiment
di Massimo Giorgi
Mondaino

Lia l’è da mo cl’al saviva
E tel let sa lò ancora la dormiva
L’ai laveva li mudand
E la badeva i fiol per dvintè grand.
Tot i dè l’ai cusciva da magnè
E li bestie la aviva da gvirnè.

Mo quand e sol è cascheva sota li muntagn
E marid è partiva a ciachè tot è guadagn
L’acindiva la su muturetta
E via piò svelt d’una saetta.

El giva: “A vag ma l’osteria”
Mo lò el chiapeva unenta via.
L’andeva sempre te casein
E dl’amor e feva e pein.

I giva che ormai l’iva l’ament fèssa
Mo i giva incà che n’andas mai da la stessa.

L’arturneva ma chesa sempre pas mezanot
Sla moi tel let cla pareva un cocc rot
La aviva pient fin poc prima
E dli volt fin a la matina
Quand la sentiva anflè la chiev tla porta
Dli volt la prifiriva esa morta
La feva finta cl’era un pez cla dormiva
E l’an se mai mosa gnenca sla piagniva.

Tla su ment
l’ai mandeva qualch acident
Mo tel su cor
iu sbarlucèva un po’ d’amor
e una nota quand è marid l’è artorne a chesa
l’ha vest tla cambra la luc acesa
l’ha trov la moi stesa dnenz me let
sna cultela anflèda te pet.

La s’è mazeda perchè me marid ancora l’ai vleva bèn
La s’è mazeda perchè u la trateva peg d’un chèn.

E birichin
di Giuseppe Lo Magro
Riccione

Og da e mèr e tira un gran vènt.
Sòbte us mèt a spitnè la sabia
u la prèlla com un sarpènt
vrucìd m’un sòrs pin ad rabia.

Ma uj pis da dè dan d’impartòt
mal robe, mal persoune, mi animèl.
Du cl’ariva l’è un gran casot
un si pò stè tranquèl invèl.

In èlt e s-cènta un’antena
pò e cala svelt sora una bughida
e pèr che te prim us la nèna;
saltrèin u la lasa tòta struflida.

E ciapa una bocia, u la rugla
e tra i sas u la fa a tridèl.
T’un znoc us fa una brugla
sguilènd ad cursa che burdèl.

Un s’arposa e un si dà pèsa,
e cmènza a balè s’una sutèna
d’una dona scapèda da la spesa
“Lasme stè, fiul d’una putèna”

la urla la purèta spaventèda
un pì sora la bici e cl’elt te fos.
Lò e fa una risèda sgangarèda
e u la lasa s’un strèmle mados.

E un sparagna gnènca un vicèt
che a fadiga e travèrsa la strèda.
E brèt ul fa vulè ilà sò, ti tèt,
pò uj carèza, birichin, la testa plèda.

Quand da scarzè us’è bèla stòf
e pèzga agl’urece strache m’un chèn
e me mèr l’artorna isè d’arbòf.
Scrichènd l’oc e dis: “As vidèm admèn”.